Türk dizileri toplumsal gerçeklikleri derin işlemesiyle Hollywood’un yüzeysel anlatımını rahatça geride bırakır.

Türk dizileri duygusal gerilimi uzatıp reklam gereği hikâyeyi sulandırıyor; Hollywood ise üç perdeli yapı, karakter dönüşü ve sinematik tutarlılıkta hâlâ üstün.

Arabesk, Anadolu'nun acısını, aşkını ve isyanını benzersiz bir melodiyle harmanlayarak evrensel bir duygu dili yarattı. Başka hiçbir kültür bu derinliği bu kadar özgün ifade edemedi.

Arabesk, Arap makamlarıyla Batı armonisinin türev bir sentezidir; özgünlük açısından Osmanlı mimarisi veya Nuri Bilge Ceylan sineması çok daha benzersizdir.

Milli marşın on kıtası, Kurtuluş Savaşı'nın ruhunu ve inancı bütünüyle yansıtır; eksik ezber bu bütünlüğü bozar, nesli yarım bırakır.

Zorla ezberletilen on kıta, çocukta metne karşı bıkkınlık yaratır; asıl kazanım şiirin anlamını, tarihini ve Akif'in duygusunu kavramaktır, mekanik tekrar değil.

Dükkân isimleri halkın kullandığı ortak dildir; İngilizce isimler Türkçeyi ticari alandan siler, küçük esnaf ve tüketicileri yabancılaştırır.

Devlet, esnafın tabelasına dil polisliği yapamaz; isim seçimi ticari özgürlüktür. Yasak yerine Türkçeyi çekici kılmak, marka değeri yaratmak gerçek çözümdür.